Het begon als een grapje; “Hey mam & pap, ik ga volgend jaar niet studeren hoor, ik ga met Julia op wereldreis!”. Wat ik verwachtte was een “Niks daarvan, ga maar gauw inschrijven voor die studie in Groningen” maar in plaats daarvan kreeg ik; “Moet je doen, zolang je het zelf maar bij elkaar spaart, en het jaar daarna gaat studeren”.

Daar stond ik met m’n mond vol tanden… En dat was niet de laatste keer dat ik stom verbaasd luisterde naar wat me verteld werd. Zo ook toen ik net op de onderste traptrede m’n schoenen aan het aantrekken was om nog even langs een winkel in de buurt te gaan. Ik had één schoen aan met m’n veters nog los toen ik m’n telefoon opnam, om twee uur eerder dan verwacht de uitslag van m’n herkansing te ontvangen. “Nee meneer u belt pas om half 1 met de uitslag, dit kan niet!”, “Oh jawel hoor Merel, je bent geslaagd!”.

Ja en toen ineens, ineens was het schooljaar voorbij, de examens gedaan, uitslag bekend, en stond ik op om bij de tafel vooraan in de kerk, met m’n zweethandjes, een slordige handtekening te zetten onder dat ene papiertje waar ik zo’n zes jaar voor had gewerkt.

Onwerkelijk, zo voelt het nog steeds. We gaan naar zuidoost Azië Juul! Ik snap er niks van?!

Het is ook heel raar, als je probeert te bedenken dat je voor het eerst sinds je je kan heugen, oftewel voor het eerst sinds 14 jaar, je na de zomervakantie niet naar school gaat. Je geen bergen leerstof voor je neus krijgt, en je geen groot deel van je tijd besteed aan het maken van opdrachten terwijl je tegelijkertijd een serie op Netflix probeert te kijken.

De enige opdrachten die ik het komende jaar uitvoer zijn degene die ik mezelf geef. Opdracht 1: besef dat je een jaar de tijd hebt om alles te doen wat je zelf wilt, zoals de wereld veroveren. Beoordeling: nou tot nu toe, dikke vette faal, want ik besef het nog steeds niet, ondanks dat ik steeds meer stappen zet in de voorbereiding voor de grote reis.

We zijn begonnen aan het vastleggen van de route, wat we hebben uitgesteld tot de uitslag van mijn examens. Tot nu toe hebben we zeven landen op ons lijstje staan, waarvan voor vier landen de binnenlandse route ook al redelijk bekend is. Ook heb ik m’n afspraak met de GGD ingepland, omdat ik het toch een prettig idee vind dat ik terug kan keren zonder hepatitis A en de gele koorts enzo.

Verder heb ik me van de week uitgeschreven voor de studie International Business in Groningen. Ik heb er de hele dag over gedaan. Omdat de procedure zo ingewikkeld is? Nee, nee eigenlijk zijn het 3 klikken op de knop and that’s it. Ik heb er zolang over gedaan omdat het uitschrijven de laatste houvast was aan mijn plan B, het veilige, opzich ook wel spannende, maar lang niet zo spannend als met z’n tweeën aan de andere kant van de wereld, studeren aan de universiteit. Plan B is weg, en alles wat over is, is Plan A. “Nou mooi toch?” hoor ik je denken… Jazeker mooi, maar vanaf nu is er geen verstoppen meer, nu is het moment dat ik die dromen waar moet gaan maken, actie moet ondernemen, plannen definitief moet maken en dat is spannend. Zei ik spannend? Sorry ik bedoelde doodeng. Het is alsof je voor het eerst je eigen tandarts afspraak moet inplannen via de telefoon, maar dan wel in een andere taal, in een ander land, en nee je moeder mag je niet helpen. Nee, ze mag ook niet stiekem luisteren om het hoekje, of een stukje met je mee fietsen op de dag van je afspraak. Nou zo voelt het ongeveer.

IMG_7337Toch lijkt die spanning bijna niks naast de excitement (ja sorry, de nederlandse vertaling hiervoor is opwinding, en dat klinkt echt voor geen meter). Het gevoel dat ik krijg van het uitzoeken van surflessen, vulkanen om te beklimmen, luchtballonvluchten over tempels en treinreizen dwars door overvolle markten overheerst. Beetje bij beetje helpt het me beseffen dat komend jaar ook echt gaat gebeuren, sterker nog, met twee maanden hopen we aan het grote avontuur te beginnen. Opschieten geblazen dus;

“Hey Merel, je hebt je examens gehaald, je diploma in handen, en mag een dikke drie maanden samen met Julia reizen door zuidoost Azië!” “Echt?” “Ja, echt!”