Na iets minder dan drie weken vertrekken we weer uit Vietnam. Vietnam is een land dat me onwijs heeft verrast, een land wat niet met een paar woorden valt samen te vatten, een land met heel veel diversiteit. Eerder schreef ik over hoe ik al die verschillende uitzichten in mij op nam door het bezoeken van de leukste en lekkerste caféétjes; maar enkel schrijven over leuke eettentjes doet geen eer aan al het moois wat we hebben mogen zien en meemaken in Vietnam. A picture is worth a thousand words en daarom deel ik nog een klein beetje van Vietnam met jullie doormiddel van mijn favoriete foto’s en hun bijbehorende verhalen.

Hanoi – Train Street

Ik weet niet eens zeker of ik deze foto zomaar op het internet mag plaatsen…. Maar het is absoluut één van m’n topfavorieten. De straat waarin deze foto is gemaakt staat bekend onder de toeristen als “Train street”. De naam geeft het weg, door deze straat, die enkel een paar meter breed is, rijdt tweemaal daags een grote passagierstrein. Dat weerhoudt de lokale er echter niet van hun was buiten te hangen, met de scooter door de straat te rijden, en simpelweg te leven in deze straat. Voor ons is deze straat een bezienswaardigheid, voor hen is het hun dagelijkse leefomgeving. Dat wij hier voor enkele minuten volledig de straat over nemen om het spectakel van de trein straat te zien, betekend voor hen eigenlijk weinig. Het leven gaat gewoon door. In Nederland is zowel wildplassen als spoorlopen hartstikke illegaal, maar hier in Vietnam kan alles. En als je moet, ja dan moet je.

 

Sapa – De Rijstvelden bij Ta Van

Een beetje onoplettendheid, toeval en een beetje geluk is waardoor ik deze foto kon maken. In Hanoi boekte we ons verblijf voor in Sapa. Aangezien we googelde op “Hostels in Sapa” en we niet verder keken dan ons neus lang was, kwamen we er in het centrum van Sapa achter dat onze homestay 10km verderop lag…. Een aantal taxi chauffeurs kijken geschrokken naar het adres en wuiven ons weg. De dappere taxi chauffeur die ons wel bracht doet er denk ik goed aan om z’n auto te laten checken bij een garage. Zo’n 45min later staan we onderaan een stijl pad die ons lijdt naar de homestay. Het huis is gemaakt van hout. Ja dat was het, enkel van hout. Aangezien Sapa het hoge noorden is van Vietnam, en in de bergen ligt, koelt het flink af richting de avond. Daar zaten we dan, als trillende rietjes in een houten huisje van lokale bewoners. Waar zijn we in vredesnaam beland?! Op de perfecte plek, blijkt na wat googlen. Ons verblijf, ligt midden in een bergdropje genaamd Ta Van, en is omringt door rijstvelden. Hadden we een hostel geboekt in Sapa, dan hadden we een dure tour moeten boeken naar precies die dingen. Nu lopen we de “voordeur” uit, hiken we een paar kilometer de berg op, en krijgen we precies te zien waar we voor kwamen. De foto is deel van het uitzicht wat we hadden, terwijl we op een paar rotsen genieten van onze picknick lunch. In het rijstveld in de laag onder ons lopen een paar buffalos heerlijk vrij te grazen. Oh en, onze homestay had ook nog eens puppies van nog geen 10 weken oud! Score

 

Ha Long Bay – Monkey Island

Deze foto is van Monkey Island, een eiland dat we bezochten tijdens onze boottour naar Ha Long Bay. Naar mijn mening is Monkey Island een slechte benaming. Er waren inderdaad een paar aapjes die hongerig al het eten uit je tas probeerde te nakken, maar ik herinner me dit eiland voor heel andere dingen. Op de foto zie je een rotsachtige berg, de berg die wij omhoog zouden hiken. Hiken was opnieuw een slechte woordkeuze, want het was gewoon puur klimmen. Het was warm, stijl, onveilig; en ik vond het geweldig. Boven aan de top was ik bijna teleurgesteld, het uitzicht was niet zo mooi als ik had verwacht, maar tijdens de klim naar beneden realiseerde ik dat het hoogtepunt niet de top was, maar de klim er naar toe. Ja heel erg cheesy, ik vond “Het gaat niet om de bestemming maar om de reis er naar toe” altijd een beetje onzinnig. Een reis is toch de helft niet zo zinnig als je geen bestemming hebt? Naja toegegeven, je kan maar beter van de reis genieten, want als de bestemming tegenvalt, heb je in ieder geval genoten van de reis er naar toe! Ook goed om te weten dat ik nog steeds dol ben op klimmen, misschien toch maar vaker naar het bos om boompjes te beklimmen! De foto is ook een herinnering aan hoe toerisme een regio negatief kan beïnvloeden. Als je goed kijkt naar het strand zie je tussen de stenen en schelpen ook wat rotzooi liggen. Niet zoveel, want mijn foto heb ik zo gemaakt dat het meeste vuil er niet op staat. Zonde, achteraf, want het zou een heel goed beeld geven van hoe vervuild de regio rondom Ha Long Bay is. Op de stranden, maar ook op het open water drijft allemaal vuilnis. Hoe ik weet dat het komt van de toeristen? Nou het zijn vooral blikjes bier. Dat, plus partyboten vol bierdrinkende toeristen… 1 + 1 = 2 right?

 

Saigon – Cao Dai

Deze laatste foto is van één van de vele vrouwen en mannen die deel uit maakte van de ceremonie bij de Cao Dai tempel. Het Cao Dai, ontstaan in 1926, is een relatief nieuw geloof, en combineert BoeddhismeIslamConfucianismeTaoïsme, Vietnamees spiritualisme en Christendom. Het geloof is een poging de ideale religie te creëren, met als doel mensen herenigen. De tempel is een kleurrijk gebouw, en alles waarmee het is gedecoreerd heeft zijn eigen symboliek. Iedereen die deelneemt aan het Cao Dai mag zijn eigen stroming volgen, en de bijbehorende normen en waarden. Welke stroming men kiest is niet te zien, ieder draagt een gelijkwaardig wit gewaad. De ceremonie bestaat duidelijk uit afgesproken signalen, men weet precies op welk moment hij geacht wordt wat te doen. Toch voelt de ceremonie ook niet stijf, en strikt. Iedereen volgt zijn eigen tempo, en kiest zijn eigen weg binnen de richtlijnen. Iedereen is gelijk, maar ook uniek. Naast dat deze foto voor mij de filosofie achter dit geloof symboliseert, heeft het ook op een andere manier waarde. Ongeveer 20 jaar geleden hebben mijn ouders dezelfde tempel bezocht. Misschien bekeken ze de tempel vanuit een andere hoek, misschien hebben zij hele andere dingen meegekregen. Misschien was deze prachtige vrouw toen een jonge vrouw, en misschien heeft zij toen mijn ouders net zo hartelijk verwelkomd als dat ik die dag werd ontvangen. Want hoeveel er ook veranderd is in 20 jaar, de altijd open deuren en hartelijkheid zijn er nog steeds. Nieuwsgierige mensen van over de hele wereld komen hier elke dag, en krijgen diezelfde hartelijkheid mee. Net als mijn ouders zou ik iedereen aanraden deze tempel te bezoeken wanneer je de kans krijgt. En zo, in bepaalde zin van het woord, bereikt de Cao Dai zijn doel te herenigen. Het cirkeltje rond.

 

Oh hier nog een foto van die veel te lieve leuke puppies van onze homestay in Ta Van!