Nadat we de woensdag hebben gespendeerd aan het bezoeken van het voormalige Batavia, hebben we het chaotische Jakarta verruild voor het iets meer georganiseerde Yogyakarta. Ons hostel blijkt overal dichtbij te liggen. Het treinstation is zo’n 10 minuten weg, wat nog steeds een pokken eind is als je met een backpack van 12 kilo en een dag-rugzak van +/- 5 kilo loopt te sleuren. De hoofdstraat met een groot winkelcentrum ligt ook op 5 minuten lopen, en in deze straat zit ook gelijk een bushalte.

Yogyakarta heeft in tegenstelling tot Jakarta een grote lijst met plekken om te bezoeken. Iedereen zit hier vol met verhalen over plekken die je echt niet mag missen, en kan advies geven over tours die je gemakkelijk naar die plekken brengen. De eerste avond besluiten we dan ook gelijk een tour te boeken naar het welbekende Borobudur. Het Boeddhistische tempelcomplex behoort vaak tot het rijtje van de mooiste tempels naast onder andere de tempels van Angkor Wat en Bagan, en staat dan ook op de werelderfgoedlijst van UNESCO.

We vertrekken vroeg (05.00) in de ochtend om de tempel in alle rust te bekijken. Bij de ingang kopen we onze kaartjes, die voor studenten zijn de helft goedkoper. Omdat ons van te voren is verteld dat we overal korting konden krijgen met een studentenkaart waren we goed voorbereid: Julia heeft haar studentenkaart van Tilburg meegenomen, ik heb er zelf eentje gemaakt. Mijn laatste schoolpas van het Farel kwam geloof ik echt nog uit 2015, en overduidelijk heb ik er nog geen van de universiteit. Bij de kassa test ik mijn niet helemaal legitieme studentenpas uit; geen probleem, ik krijg de tickets zo voor de studentenprijs. Julia die in de rij naast me staat gaat het niet zo gemakkelijk af. Haar officiële kaart is niet voldoende omdat er geen houdbaarheidsdatum opstaat, of ze ook even wil inloggen op de website van haar uni… Conclusie: maak je eigen studentenkaart en zet er een houdbaarheidsdatum op, dat werkt beter dan een echte pas zonder datum.

De tempel van Borobudur bestaat uit negen verdiepingen; 6 vierkant en 3 rond. Op de bovenste etages staan “Stoepa’s” die elk een boeddha in zich schuil houden. Helemaal boven op staat de grootste stoepa, die symbool staat voor het nirwana. Het is werkelijk prachtig om te zien, en de perfecte plek om even rustig wakker te worden. Nadat we verschillende etages hebben gezien besluiten we dan ook gewoon even rustig op een bankje te gaan zitten en gewoon even te staren naar alles om ons heen. Terwijl ik rustig m’n peertje zit te eten die ik schil met m’n zakmesje zegt Julia ineens heel terecht: hoe heb je die eigenlijk mee naar binnen mogen nemen?! Bij de ingang moesten we inderdaad door metaal detectors, die natuurlijk bij elk persoon afgingen omdat iedereen z’n camera en telefoon droeg. Ze kijken dan vluchtig even in je tas maar eigenlijk mag je alles meenemen…

Hetzelfde ervaren we de dag erna als we bij de tempels van Prambanan naar binnen lopen. We lopen door de metaaldetectors en lachen vrolijk naar de bewakers. Met een rood knipperend lampje en een duidelijk afkeurend geluid op de achtergrond heten ze ons hartelijk welkom en wijzen ze ons lachend de juiste richting van de tempel. Ook dit complex staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO, maar is lang niet zo bekend en in slechtere staat als Borobudur. Het Hindoe-Javaanse tempelcomplex is kort na voltooiing verlaten, ook de aardbeving in 2006 hielp niet mee. Tot nu toe was het enkel mogelijk om 3 van de oorspronkelijke 244 tempels te restaureren. Toch geniet ik van deze tempels nog meer dan die van de dag ervoor. Het kan zijn dat het is vanwege de zonsondergang die de tempels prachtig verlicht, of misschien de grotere hoeveelheid details van dit complex. Het is hoe dan ook fantastisch om te zien en we blijven er tot sluit. Naast de tempels ligt een openlucht theater waar we ’s avonds het Ramayana ballet bezoeken. Het ballet is hier overduidelijk niet zoals het ballet dat we in Europa kennen. Ondanks dat we ons goed hadden ingelezen was het verhaal moeilijk te volgen. Hier een korte samenvatting:

De prinses wordt ontvoerd. De neus van de zus is verminkt dus wordt er iemand gedood (wiens zus het hier omgaat is onduidelijk). Er zijn twee apenkoningen aan het vechten. De ontvoerder probeert de prinses te trouwen maar dat wil ze niet. De koning van de giganten wordt verstoten. De andere giganten bewaken de prinses. Er verschijnt een witte aap die de prinses moet komen redden maar dat lukt niet dus steekt hij alles in brand. De prins doodt de ontvoerder en bevrijd de prinses (uit het platgebrande dorp?!). De prins wil de prinses niet meer hebben omdat hij denkt dat ze niet meer puur is en dus vraagt hij haar om zichzelf in de fik te steken.

En ik maar denken dat mensen in de tegenwoordige tijd ingewikkelde relaties hebben. Ja best wel verwarrend dus, maar het was een fantastische ervaring. De kostuums waren heel erg gaaf en er werd gewerkt met echt vuur en live muziek. Terug naar het hostel nemen we een Grab, dat is een soort Uber/Taxi, omdat de lokale bussen niet meer rijden. JA, dat lees je goed, op de heenweg hebben we de publieke bus genomen en het ging helemaal goed. Het ritje van een uur koste ons zo’n 3500 IDR, oftewel 23 cent. Horen jullie dat mensen van de Syntus bussen!!  Voor nog geen euro, en ze reden ook nog eens helemaal op tijd!

Hier nog een paar dingen die ik heb geleerd en ontdekt hier in Yogyakarta:
– Indische mensen zijn slecht in subtiel foto’s maken… Als je niet met ze op de foto wil dan maken ze wel een selfie van zichzelf en “de achtergrond”. Het is dan 95% achtergrond waar wij toevallig op staan, en 5% selfie.
– Metaaldetectors detecteren metaal maar dat betekend niet dat je er verder iets mee moet doen.
– Foto’s maken met amper of geen andere toeristen erop is moeilijk maar een vaardigheid die je hier goed leert ontwikkelen
– Nederlanders herkennen is echt een eitje. Het is ook niet nodig om te vragen of ze uit Nederland komen voordat je in het Nederlands tegen ze aan begint te praten want de kans dat je het goed hebt is 99%.