Na een reis van 16 uur, bestaand uit twee vluchten en een taxi rit, zijn we gister aangekomen op onze eerste bestemming! De autorit van enkel 23 km duurde gelukkig maar een heel uur. Dat is helemaal niet zo lang als je naar buiten kan kijken en de omgeving in je kan opnemen. Alleen is het in Jakarta om 18.00 uur al helemaal donker, gewoon zwart. De lampen van de voertuigen en verlichte winkeltjes schijnen een klein lichtje bij, en geven ons onze eerste indruk van Indonesië: CHAOS. Er zijn precies zoals verwacht, overal scooters, en geen verkeersregels. Op een tweebaansweg kan je namelijk prima met drie auto’s naast elkaar rijden. Zelfs het toeteren is hier anders gecoördineerd. Waar wij als felle Nederlanders toeteren als de ander niet oplet of aan de kant moet, doen ze dat hier andersom. Ze toeteren als ze je gezien hebben en je voor mag. Ze toeteren ook als ze willen dat je naar ze zwaait, maar dat doen ze eigenlijk alleen naar non-Aziaten.

Na een opfrissende douche vertrokken we vanochtend richting het centrum van Jakarta. Vol goede moed gingen we lopend opzoek naar het gratis lokale vervoer, de bus. Na een kwartier rondlopen, 3 keer de straat oversteken, en het zien van 1 lokale bus besloten we toch maar de taxi te pakken. De rit naar het Monumen Nasional (Monas) kosten 40.000 Indonesische Roepia, oftewel €2,55. Het openbaarvervoer in Jakarta hebben we dus maar afgeschreven, taxi it is. Zodra we Merdan Merdeka oplopen, het plein waarop het monument staat, worden we achtervolgd door een groepje meisjes. Het woord Selfie is ook hier een bekend begrip. Blonde, en zeker rood harige meisjes, zijn hier alles in tegenstelling hier niet iets bekends. Nadat we een foto met hen nemen zijn we omgedoopt tot toeristische attractie, want ook de rest van de school komt nu op ons afgerend om een selfie te nemen.

Nadat we in alle rust het plein hebben bekeken vertrekken we naar het treinstation om vast onze kaartjes voor de reis naar Yogyakarta te halen. Dit gaat niet helemaal vanzelf want naja, geen ons beide kan Indonesisch lezen, schrijven of spreken. Gelukkig wilde de vriendelijke mensen van de Customer service ons helpen. Nadat we daar de reservering hebben geboekt, konden we betalen in de lokale supermarkt om vervolgens bij een check-in automaat de tickets zelf te printen. Heel efficiënt dus, maar het is gelukt!

Ook ben ik vandaag heel tragisch m’n eerste item verloren. De lieve mensen van het hostel hebben de bedden waarvan de gasten vertrokken waren verschoond voor de volgenden, en waren zo lief om ook de mijne te doen. Mijn witte kussensloop is toen meegegaan naar de wasserij om vervolgens te verdwijnen in de schone witte stapel kussenslopen van het hostel. Dag kussensloop, hallo schone nieuwe witte sloop die ik van het hostel mag houden ter vervanging. Zoals ik al zei, heel erg tragisch 😉  Het hostel heeft verder alles wat ik me kan wensen. De schoenen gaan netjes uit bij de deur,  het ontbijt bestaat uit toast met pindakaas of chocopasta, de grote zaal heeft een complete keuken, een bank een gitaar en zelfs een pooltafel. De douches zijn schoon, maar stil, want iedereen houdt zijn lippen stijf op elkaar. Praten is zeker niet verboden maar het water ruikt naar ei en smaakt nog erger. De kamers zijn gezellig knus, en elk bed heeft een stopcontact, een eigen kluis en twee lampen. BONUS: dezelfde stekker ingang als in Nederland! Oh en het beste van alles: super snelle gratis WiFi.